غزل ۲۸۴ - هاتفی از گوشه ی می خانه دوش

هاتفی از گوشه ی می خانه دوش
گفت ببخشند گنه می بنوش ۱

لطف الهی بکند کار خویش
مژده ی رحمت برساند سروش ۲

این خرد خام به می خانه بر
تا می لعل آوردش خون به جوش ۳

گر چه وصالش نه به کوشش دهند
هر قدر ای دل که توانی بکوش ۴

لطف خدا بیشتر از جرم ماست
نکته ی سربسته چه دانی خموش ۵

گوش من و حلقه ی گیسوی یار
روی من و خاک در می فروش ۶

رندی حافظ نه گناهیست صعب
با کرم پادشه عیب پوش ۷

داور دین شاه شجاع آن که کرد
روح قدس حلقه ی امرش به گوش ۸

ای ملک العرش مرادش بده
و از خطر چشم بدش دار گوش ۹