متن شعری است که در آن شاعر از مفاهیمی مانند لطف الهی، رحمت خداوند، تلاش برای وصال، و بخشش گناهان سخن میگوید. همچنین به نقش پادشاه عیبپوش و لطف خداوند اشاره میکند که بیشتر از گناهان انسان است. شاعر از مفاهیم عرفانی و اخلاقی نیز استفاده کرده و به اهمیت گوش دادن به ندای درونی و تلاش برای رسیدن به کمال اشاره میکند.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۸۴ - هاتفی از گوشه ی می خانه دوش
گفت ببخشند گنه می بنوش ۱
لطف الهی بکند کار خویش
مژده ی رحمت برساند سروش ۲
این خرد خام به می خانه بر
تا می لعل آوردش خون به جوش ۳
گر چه وصالش نه به کوشش دهند
هر قدر ای دل که توانی بکوش ۴
لطف خدا بیشتر از جرم ماست
نکته ی سربسته چه دانی خموش ۵
گوش من و حلقه ی گیسوی یار
روی من و خاک در می فروش ۶
رندی حافظ نه گناهیست صعب
با کرم پادشه عیب پوش ۷
داور دین شاه شجاع آن که کرد
روح قدس حلقه ی امرش به گوش ۸
ای ملک العرش مرادش بده
و از خطر چشم بدش دار گوش ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.