غزل ۲۸۳ - سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش

سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش
که دور شاه شجاع است می دلیر بنوش ۱

شد آن که اهل نظر بر کناره می‌رفتند
هزار گونه سخن در دهان و لب خاموش ۲

به صوت چنگ بگوییم آن حکایت‌ها
که از نهفتن آن دیگ سینه می‌زد جوش ۳

شراب خانگی ترس محتسب خورده
به روی یار بنوشیم و بانگ نوشانوش ۴

ز کوی میکده دوشش به دوش می‌بردند
امام شهر که سجاده می‌کشید به دوش ۵

دلا دلالت خیرت کنم به راه نجات
مکن به فسق مباهات و زهد هم مفروش ۶

محل نور تجلیست رای انور شاه
چو قرب او طلبی در صفای نیت کوش ۷

به جز ثنای جلالش مساز ورد ضمیر
که هست گوش دلش محرم پیام سروش ۸

رموز مصلحت ملک خسروان دانند
گدای گوشه نشینی تو حافظا مخروش ۹