این شعر از حافظ، شاعر بزرگ ایرانی، به موضوعات عشق، صبر، توکل به خداوند، و زیبایی‌های طبیعت می‌پردازد. در این شعر، حافظ از عشق به معشوق، صبر در برابر سختی‌ها، و اهمیت توکل به خداوند سخن می‌گوید. همچنین، او از زیبایی‌های طبیعت مانند گل و بلبل به عنوان نمادهایی برای بیان مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه استفاده می‌کند.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند صبر در برابر سختی‌ها و توکل به خداوند نیاز به تجربه و بلوغ فکری بیشتری دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل می‌شود.
غزل ۲۷۶ - باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش
بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش ۱
ای دل اندر بند زلفش از پریشانی منال
مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش ۲
رند عالم سوز را با مصلحت بینی چه کار
کار ملک است آن که تدبیر و تأمل بایدش ۳
تکیه بر تقوی و دانش در طریقت کافریست
راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش ۴
با چنین زلف و رخش بادا نظربازی حرام
هر که روی یاسمین و جعد سنبل بایدش ۵
نازها زان نرگس مستانه‌اش باید کشید
این دل شوریده تا آن جعد و کاکل بایدش ۶
ساقیا در گردش ساغر تعلل تا به چند
دور چون با عاشقان افتد تسلسل بایدش ۷
کیست حافظ تا ننوشد باده بی آواز رود
عاشق مسکین چرا چندین تجمل بایدش ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
