شاعر در این شعر از ساقی می‌خواهد که او را در کشتی شراب بیندازد و از دنیای خطاها دور کند. او از شراب و میکده به عنوان راهی برای رهایی از رنج‌های دنیوی یاد می‌کند و از ساقی می‌خواهد که با لطف خود، دل سرگشته‌اش را آرام کند. شاعر همچنین از رنج‌های ناشی از حسد و رشک سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که پس از مرگ، در میکده به خاک سپرده شود.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌هایی مانند شراب و مستی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 18 سال قابل درک نباشد. همچنین، موضوعاتی مانند رنج و مرگ در شعر مطرح شده‌اند که نیاز به بلوغ فکری برای درک کامل دارند.
غزل ۲۶۳ - بیا و کشتی ما در شط شراب انداز
خروش و ولوله در جان شیخ و شاب انداز ۱
مرا به کشتی باده درافکن ای ساقی
که گفته‌اند نکویی کن و در آب انداز ۲
ز کوی میکده برگشته‌ام ز راه خطا
مرا دگر ز کرم با ره صواب انداز ۳
بیار زان می گلرنگ مشک بو جامی
شرار رشک و حسد در دل گلاب انداز ۴
اگر چه مست و خرابم تو نیز لطفی کن
نظر بر این دل سرگشته ی خراب انداز ۵
به نیمه شب اگرت آفتاب می‌باید
ز روی دختر گل چهر رز نقاب انداز ۶
مهل که روز وفاتم به خاک بسپارند
مرا به میکده بر در خم شراب انداز ۷
ز جور چرخ چو حافظ به جان رسید دلت
به سوی دیو محن ناوک شهاب انداز ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
