غزل ۲۶۰ - ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز

ای سرو ناز حسن که خوش می‌روی به ناز
عشاق را به ناز تو هر لحظه صد نیاز ۱

فرخنده باد طلعت خوبت که در ازل
ببریده‌اند بر قد سروت قبای ناز ۲

آن را که بوی عنبر زلف تو آرزوست
چون عود گو بر آتش سودا بسوز و ساز ۳

پروانه را ز شمع بود سوز دل ولی
بی شمع عارض تو دلم را بود گداز ۴

صوفی که بی تو توبه ز می کرده بود دوش
بشکست عهد چون در می خانه دید باز ۵

از طعنه ی رقیب نگردد عیار من
چون زر اگر برند مرا در دهان گاز ۶

دل کز طواف کعبه ی کویت وقوف یافت
از شوق آن حریم ندارد سر حجاز ۷

هر دم به خون دیده چه حاجت وضو چو نیست
بی طاق ابروی تو نماز مرا جواز ۸

چون باده باز بر سر خم رفت کف زنان
حافظ که دوش از لب ساقی شنید راز ۹