این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از عشق به معشوق، صبر در برابر مشکلات، و پاکی قلب سخن میگوید. او تأکید میکند که عشق واقعی نیازمند فداکاری و طهارت درونی است و از وسوسههای دنیوی دوری میجوید. همچنین، شاعر به قدرت عشق در غلبه بر دشمنیها و رسیدن به مراد اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند فداکاری و طهارت درونی ممکن است برای مخاطبان جوانتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۲۵۹ - منم که دیده به دیدار دوست کردم باز
چه شکر گویمت ای کارساز بنده نواز ۱
نیازمند بلا گو رخ از غبار مشوی
که کیمیای مراد است خاک کوی نیاز ۲
ز مشکلات طریقت عنان متاب ای دل
که مرد راه نیندیشد از نشیب و فراز ۳
طهارت ار نه به خون جگر کند عاشق
به قول مفتی عشقش درست نیست نماز ۴
در این مقام مجازی به جز پیاله مگیر
در این سراچه بازیچه غیر عشق مباز ۵
به نیم بوسه دعایی بخر ز اهل دلی
که کید دشمنت از جان و جسم دارد باز ۶
فکند زمزمه ی عشق در حجاز و عراق
نوای بانگ غزل های حافظ از شیراز ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.