غزل ۲۵۸ - هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز

هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز
ز روی صدق و صفا گشته با دلم دمساز ۱

روندگان طریقت ره بلا سپرند
رفیق عشق چه غم دارد از نشیب و فراز ۲

غم حبیب نهان به ز گفت و گوی رقیب
که نیست سینه ی ارباب کینه محرم راز ۳

اگر چه حسن تو از عشق غیر مستغنیست
من آن نیم که از این عشق بازی آیم باز ۴

چه گویمت که ز سوز درون چه می‌بینم
ز اشک پرس حکایت که من نیم غماز ۵

چه فتنه بود که مشاطه قضا انگیخت
که کرد نرگس مستش سیه به سرمه ی ناز ۶

بدین سپاس که مجلس منور است به دوست
گرت چو شمع جفایی رسد بسوز و بساز ۷

غرض کرشمه ی حسن است ور نه حاجت نیست
جمال دولت محمود را به زلف ایاز ۸

غزل سرایی ناهید صرفه‌ای نبرد
در آن مقام که حافظ برآورد آواز ۹