غزل ۲۳۹ - رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید

رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
وظیفه گر برسد مصرفش گل است و نبید ۱

صفیر مرغ برآمد بط شراب کجاست
فغان فتاد به بلبل نقاب گل که کشید ۲

ز میوه‌های بهشتی چه ذوق دریابد
هر آن که سیب زنخدان شاهدی نگزید ۳

مکن ز غصه شکایت که در طریق طلب
به راحتی نرسید آن که زحمتی نکشید ۴

ز روی ساقی مه وش گلی بچین امروز
که گرد عارض بستان خط بنفشه دمید ۵

چنان کرشمه ی ساقی دلم ز دست ببرد
که با کسی دگرم نیست برگ گفت و شنید ۶

من این مرقع رنگین چو گل بخواهم سوخت
که پیر باده فروشش به جرعه‌ای نخرید ۷

بهار می‌گذرد دادگسترا دریاب
که رفت موسم و حافظ هنوز می نچشید ۸