غزل ۲۳۵ - زهی خجسته زمانی که یار بازآید

زهی خجسته زمانی که یار بازآید
به کام غم زدگان غم گسار بازآید ۱

به پیش خیل خیالش کشیدم ابلق چشم
بدان امید که آن شهسوار بازآید ۲

اگر نه در خم چوگان او رود سر من
ز سر نگویم و سر خود چه کار بازآید ۳

مقیم بر سر راهش نشسته‌ام چون گرد
بدان هوس که بدین رهگذار بازآید ۴

دلی که با سر زلفین او قراری داد
گمان مبر که بدان دل قرار بازآید ۵

چه جورها که کشیدند بلبلان از دی
به بوی آن که دگر نوبهار بازآید ۶

ز نقش بند قضا هست امید آن حافظ
که همچو سرو به دستم نگار بازآید ۷