غزل ۷۷ - گوئی آن یار که هر دو ز غمش خسته‌تریم

گوئی آن یار که هر دو ز غمش خسته‌تریم
با خبر نیست که مادر غم او بی‌خبریم ۱

از خیال سر زلفش سر ما پرسود است
این خیالست که ما از سر او درگذریم ۲

با قد و زلف درازش نظری می‌بازیم
تا نگویند که ما مردم کوته نظریم ۳

دل فکنده است در این آتش سودا ما را
وه که از دست دل خویش چه خونین جگریم ۴

عشق رنجیست که تدبیر نمیدانیمش
وصل گنجیست که ما ره به سرش می‌نبریم ۵

جان ما وعدهٔ وصلست نه این روح مجاز
تو مپندار که ما زنده بدین مختصریم ۶

آه و فریاد که از دست بشد کار عبید
یار آن نیست که گوید غم کارش بخوریم ۷