هوش مصنوعی: این شعر از حافظ، درخواستی از ساقی برای نوشیدن شراب و فراموشی دغدغه‌های دنیوی است. شاعر از ریا و تظاهر صوفیان انتقاد می‌کند و لذت‌های ساده مانند می، موسیقی، و طبیعت را ترجیح می‌دهد. او همچنین از ارزش معنوی شراب و رهایی از قیدوبندهای اجتماعی سخن می‌گوید.
رده سنی: 16+ محتوا شامل اشاره به مصرف شراب و نقدهای اجتماعی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال نامناسب باشد. همچنین، درک عمیق مفاهیم عرفانی و انتقادی نیاز به بلوغ فکری دارد.

غزل ۳۵ - ساقیا باز خرابیم بده جامی چند

ساقیا باز خرابیم بده جامی چند
پخته‌ای چند فرو ریز به ما خامی چند ۱

صوفی و گوشهٔ محراب و نکونامی و زرق
ما و میخانه و دردی کش و بدنامی چند ۲

باده پیش آر که بر طرف چمن خوش باشد
مطربی چند و گلی چند و گل اندامی چند ۳

چشم و لب پیش من آور چو رسد باده به من
تا بود نقل مرا شکر و بادامی چند ۴

باده در خانه اگر نیست برای دل ما
رنجه شو تا در میخانه بنه گامی چند ۵

در بهای می گلگون اگرت زر نبود
خرقهٔ ما به گرو کن بستان جامی چند ۶

ذکر سجاده و تسبیح رها کن چو عبید
نشوی صید بدین دانه بنه دامی چند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۶۰۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۳۴ - دلم ز عشق تبرا نمی‌تواند کرد
گوهر بعدی:غزل ۳۶ - ترا که گفت که با ما وفا نشاید کرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.