غزل ۳۴ - دلم ز عشق تبرا نمی‌تواند کرد

دلم ز عشق تبرا نمی‌تواند کرد
صبوری از رخ زیبا نمی‌تواند کرد ۱

غم از درون دل من برون نمی‌آید
که ترک مسکن و ماوی نمی‌تواند کرد ۲

به روی خوب مرا دیده روشنست ولی
به هیچ وجه مهیا نمی‌تواند کرد ۳

برفت دوش خیالش ز چشم من چه کند
مقام بر لب دریا نمی‌تواند کرد ۴

به صبر کام توان یافتن ولیک چه سود
چو صبر در دل ما جا نمی‌تواند کرد ۵

عبید گه گهی از بهر مصلحت میگفت
که توبه می کند اما نمی‌تواند کرد ۶