غزل ۱۹ - ز سنبلی که عذارت بر ارغوان انداخت

ز سنبلی که عذارت بر ارغوان انداخت
مرا به بیخودی آوازه در جهان انداخت ۱

ز شرح زلف تو مویی هنوز نا گفته
دلم هزار گره در سر زبان انداخت ۲

دهان تو صفتی از ضعیفیم میگفت
مرا ز هستی خود نیک در گمان انداخت ۳

کمان ابروی پیوسته می کشی تا گوش
بدان امید که صیدی کجا توان انداخت ۴

ز دل فریبی مویت سخن دراز کشید
لب تو نکتهٔ باریک در میان انداخت ۵

عجب مدار که در دور روی و ابرویت
سپر فکند مه از عجز تا کمان انداخت ۶

ز سر عشق هر آنچ از عبید پنهان بود
سرشک جمله در افواه مردمان انداخت ۷