غزل ۱۳ - جفا مکن که جفا رسم دل ربایی نیست

جفا مکن که جفا رسم دل ربایی نیست
جدا مشو که مرا طاقت جدایی نیست ۱

مدام آتش شوق تو در درون منست
چنان که یک دم از آن آتشم رهایی نیست ۲

وفا نمودن و برگشتن و جفا کردن
طریق یاری و آیین دل ربایی نیست ۳

ز عکس چهره ی خود چشم ما منور کن
که دیده را جز از آن وجه روشنایی نیست ۴

من از تو بوسه تمنا کجا توانم کرد
چو گرد کوی توام زهره ی گدایی نیست ۵

به سعی دولت وصلت نمی شود حاصل
محققست که دولت به جز عطایی نیست ۶

عبید پیش کسانی که عشق می ورزند
شب وصال کم از صبح پادشاهی نیست ۷