غزل ۲۲۷ - گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود

گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود
تا ریا ورزد و سالوس مسلمان نشود ۱

رندی آموز و کرم کن که نه چندان هنر است
حیوانی که ننوشد می و انسان نشود ۲

گوهر پاک بباید که شود قابل فیض
ور نه هر سنگ و گلی لؤلؤ و مرجان نشود ۳

اسم اعظم بکند کار خود ای دل خوش باش
که به تلبیس و حیل دیو مسلمان نشود ۴

عشق می‌ورزم و امید که این فن شریف
چون هنرهای دگر موجب حرمان نشود ۵

دوش می‌گفت که فردا بدهم کام دلت
سببی ساز خدایا که پشیمان نشود ۶

حسن خلقی ز خدا می‌طلبم خوی تو را
تا دگر خاطر ما از تو پریشان نشود ۷

ذره را تا نبود همت عالی حافظ
طالب چشمه ی خورشید درخشان نشود ۸