این شعر از حافظ، غزلی عاشقانه و عارفانه است که در آن شاعر از درد عشق، رنجهای ناشی از آن و امید به رهایی از غم سخن میگوید. او از صبر و دعا برای رسیدن به وصال معشوق یاد میکند و از رقیب و حسادت او نیز شکایت دارد. در نهایت، شاعر به لطف و مهر معشوق اشاره کرده و امیدوار است که با کمک او، مشکلاتش حل شود.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند حسادت و رنج عشق ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا سنگین باشد.
غزل ۲۲۶ - ترسم که اشک در غم ما پردهدر شود
وین رازِ سر به مُهر به عالَم سَمَر شود ۱
گویند سنگ لَعل شود در مقامِ صبر
آری شود، ولیک به خونِ جگر شود ۲
خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه
کز دستِ غم خلاصِ من آنجا مگر شود ۳
از هر کرانه تیرِ دعا کردهام روان
باشد کز آن میانه یکی کارگر شود ۴
ای جان حدیثِ ما بَرِ دلدار بازگو
لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود ۵
از کیمیایِ مهرِ تو زر گشت رویِ من
آری به یُمْنِ لطفِ شما خاک زر شود ۶
در تنگنایِ حیرتم از نخوتِ رقیب
یا رب مباد آن که گدا معتبر شود ۷
بس نکته غیرِ حُسن بِباید که تا کسی
مقبولِ طبعِ مردمِ صاحبنظر شود ۸
این سرکشی که کنگرهٔ کاخِ وصل راست
سرها بر آستانهٔ او خاکِ در شود ۹
حافظ چو نافهٔ سرِ زلفش به دستِ توست
دَم درکش ار نه بادِ صبا را خبر شود ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.