غزل ۸ - کرد فارغ گل رویت ز گلستان ما را

کرد فارغ گل رویت ز گلستان ما را
کفر زلف تو برآورد ز ایمان ما را ۱

تا خیال قد و بالای تو در دل بگذشت
خاطر آزاد شد از سرو خرامان ما را ۲

ما که در عشق تو آشفته و شوریده شدیم
می‌کند حلقهٔ زلف تو پریشان ما را ۳

تا به دامان وصالت نرسد دست امید
دست کوته نکند اشگ ز دامان ما را ۴

در ره کعبهٔ وصل تو ز پا ننشینیم
گرچه در پا شکند خار مغیلان ما را ۵

ای عبید از پی دل چند توان رفت آخر
کرد سودای تو بس بی سر و سامان ما را ۶