غزل ۳ - شوریده کرد شیوهٔ آن نازنین مرا

شوریده کرد شیوهٔ آن نازنین مرا
عشقش خلاص داد ز دنیا و دین مرا ۱

غم همنشین من شد و من همنشین غم
تا خود چه ها رسد ز چنین همنشین مرا ۲

زینسان که آتش دل من شعله می زند
تا کی بسوزد این نفس آتشین مرا ۳

ای دوستان نمی دهد آن زلف بی قرار
تا یک زمان قرار بود بر زمین مرا ۴

از دور دیدمش خردم گفت دور از او
دیوانه می کند خرد دوربین مرا ۵

گر سایه بر سرم فکند زلف او دمی
خورشید بنده گردد و مه خوشه‌چین مرا ۶

تا چون عبید بر سر کویش مجاورم
هیچ التفات نیست به خلد برین مرا ۷