غزل ۲ - ز حد گذشت جدائی ز حد گذشت جفا

ز حد گذشت جدائی ز حد گذشت جفا
بیا که موسم عیشست و آشتی و صفا ۱

لبت به خون دل عاشقان خطی دارد
غبار چیست دگر باره در میانهٔ ما ۲

مرا دو چشم تو انداخت در بلای سیاه
و گرنه من که و مستی و عاشقی ز کجا ۳

کجا کسیکه از آن چشم ترک وا پرسد
که عقل و هوش جهانی چرا کنی یغما ۴

ز زلف و خال تو دل را خلاص ممکن نیست
که زنگیان سیاهش نمی‌کنند رها ۵

دلم ز جعد تو سودائی و پریشانست
بلی همیشه پریشانی آورد سودا ۶

عبید وصف دهان و لب تو میگوید
ببین که فکر چه باریک و نازکست او را ۷