غزل ۴۶۴ - زان سر زلف مرا بی سرو سامان کردی

زان سر زلف مرا بی سرو سامان کردی
خاطرم جمع نشد تا تو پریشان کردی ۱

من به سودای غمت اشک به دامن کردم
تا تو از سنبل تر مشک به دامان کردی ۲

سینه صد چاک و جگر پاره خدا را بنگر
که چه‌ها با من از آن چاک گریبان کردی ۳

حیرتی دارم از آن صورت زیبا که تو راست
که به یک جلوه مرا صورت بی جان کردی ۴

عندلیب دل من نغمه سرا شد روزی
کانجمن را ز رخت صحن گلستان کردی ۵

خون بهای دلم از لعل گهربار بیار
چون به خون غرقه‌اش از خنجر مژگان کردی ۶

نام شمشیر تو آسایش جان باید کرد
که ز کشتن همه دشوار من آسان کردی ۷

سالها در طلبت گوشه‌نشینی کردم
تا گذاری به سر گوشه‌نشینان کردی ۸

هم نشینان تو از بوی ریاحین مستند
وه که در کار سمن و سنبل و ریحان کردی ۹

تا فروغی نظری در رخ زیبای تو کرد
فارغش از مه و خورشید درخشان کردی ۱۰