این شعر عاشقانه و عرفانی به بیان احساسات شاعر نسبت به معشوق و تأثیرات عمیق عشق بر جان و دل او میپردازد. شاعر از دردها و شادیهای ناشی از عشق سخن میگوید و معشوق را به عنوان طبیب دردهایش میستاید. همچنین، او از زیباییها و جذابیتهای معشوق مانند موی مشکین و چشمهای سحرانگیز او یاد میکند و تأثیر این زیباییها بر ایمان و دل خود را توصیف مینماید.
محتوا دارای مضامین عاشقانه و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۶۵ - اگر ناصح نظر بر منظر جانان من کردی
به جای هر نصیحت رحمتی بر جان من کردی ۱
طبیب دردمندان خوانمت ای عشق کز رحمت
همان دردی که دادی عاقبت درمان من کردی ۲
شبی گفتم که مشکین شد دماغ جان من گفتا
مگر اندیشهٔ گیسوی مشک افشان من کردی ۳
فراغت دادی از غمهای دهرم ای غم جانان
سرت نازم که تعمیر دل ویران من کردی ۴
ز سرگردانیت ای طرهٔ دلبر پریشانم
مگر آمیزشی با بخت سرگردان من کردی ۵
ز سحر انگیزیت ای چشم کافر کیش حیرانم
که از یک غمزه چندین رخنه در ایمان من کردی ۶
ز سودای غمت شب تا سحر میگریم و شادم
که شادیها ز آب دیدهٔ گریان من کردی ۷
سرو پا آتش سوزندهای امروز پنداری
شب روشن گذر از سینهٔ سوزان من کردی ۸
فروغی گر نه چشمت دیده آن گلبرگ رنگین را
چرا گلهای رنگارنگ در دامان من کردی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.