غزل ۴۵۴ - کسی که دامنش آلودهٔ شرابستی

کسی که دامنش آلودهٔ شرابستی
دعای او به در دیر مستجابستی ۱

به مستی از لب دردی‌کشی شنیدم دوش
که چاره همه دردی شراب نابستی ۲

فغان که پرده ز کارم فکند پنجه عشق
هنوز چهره معشوق در حجابستی ۳

نصیبم آن صف مژگان نشد به بیداری
هنوز طالع برگشته‌ام به خوابستی ۴

شبی نظاره بدان شمع انجمن کردم
هنوز ز آتش دل دیده‌ام پرآبستی ۵

به گریه گفتمش از رخ نقاب یک سو نه
به خنده گفت که خورشید در سحابستی ۶

زکانه بوسه زند پای شه سواری را
که با تو از مدد بخت هم‌رکابستی ۷

به خاک ریخته‌ای خون بی‌گناهان را
مگر به کیش تو خون ریختن ثوابستی ۸

خوشا به حال شهیدی که در صف محشر
به خون ناحق او ناخنت خضابستی ۹

حدیث قند نشاید بر دهان تو گفت
که در میانهٔ این هر دو شکر آبستی ۱۰

فروغی از اثر پرتو محبت دوست
کمین تجلی من ماه و آفتابی ۱۱