این شعر عاشقانه و عرفانی به زیبایی صورت و سیرت، عشق و تأثیر آن بر قلبها، و رنجهای درونی ناشی از عشق میپردازد. شاعر از عشق به عنوان نیرویی جهانسوز یاد میکند که عقل را تحتالشعاع قرار میدهد و در نهایت، به ستایش عشق و فروغ آن میپردازد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی مضامین مانند رنج عشق و تأثیرات آن بر روان نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۴۵۳ - ای صورت زیبا که به سیرت ملکستی
بر روی زمین غیرت ماه فلکستی ۱
یارب چه سواری تو که بر غارت دلها
سرگرم ز هر گوشه پی تاز و تکستی ۲
ای کاش ببینند جراحات درونم
تا خلق بدانند که کان نمکستی ۳
عشق آمده عقل از پی بیچارهگیش رفت
وین نیست یقین تو که در عین شکستی ۴
ای شیخ که منعم کنی از جنت کویش
زین نکته توان یافت که اهل درکستی ۵
ای عشق جهان سوز درآ از در اغیار
تا یار بداند که چه مجرب محکستی ۶
نازم سرت ای شمع فروزان فروغی
زیرا که در این بزم الفوار یکستی ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.