غزل ۳۹۳ - ما ز چشم تو مست یک نگهیم

ما ز چشم تو مست یک نگهیم
بی خبر از خمار صبح گهیم ۱

گر به باد فنا دهی ما را
سر مویت به عالمی ندهیم ۲

حلقه‌در گوش پیر میکده‌ایم
خانه بر دوش ملک پادشهیم ۳

خاک می‌خانه آب حیوان است
همره ما بیا که خضر رهیم ۴

خاک روب در سرای مغان
خاکسار بتان کج کلهیم ۵

با وجود محیط رحمت دوست
کشتی جرم و لنگر گنهیم ۶

دل به چشم سیاه او دادیم
تا نگوید کسی که دل سیهیم ۷

پیش طفلی سپر بیفکندیم
با وجودی که مرد صد سیهیم ۸

ریخت بر چهره جعد ریحان را
کز کمندش به هیچ رو نجهیم ۹

دست ما را ببست نیروی عشق
که ز اندازه پا برون ننهیم ۱۰

تا فروغی جمال او دیدیم
بی نیاز از فروغ مهر و مهیم ۱۱