غزل ۳۹۴ - محبان را نصیب است از حبیبان

محبان را نصیب است از حبیبان
من حسرت کش از حسرت نصیبان ۱

فغان کان گلبن سرکش ندارد
سری با ناله‌های عندلیبان ۲

مرا گویند از آن رو دیده بربند
که فارغ باشی از پند ادیبان ۳

دلی می‌باید از آهن کسی را
که بر بندد نظر زین دل فریبان ۴

به چشم خود اگر بینی اجل را
از آن خوش تر که دیدار رقیبان ۵

نمی‌ماند شکیبم در محبت
چو می‌میرد یکی از ناشکیبان ۶

کشد سر در گریبان ماه و خورشید
چو بگشایی ز هم چاک گریبان ۷

فروزان طلعت صبح سعادت
معنبر طرات شام غریبان ۸

فروغی را به درد عشق کشتی
خلاصش کردی از ناز طبیبان ۹