غزل ۳۹۱ - از بس عرق شمر نشسته‌ست به رویم

از بس عرق شمر نشسته‌ست به رویم
محروم ز نظارهٔ آن روی نکویم ۱

چندی است که سودایی آن غالیه گیسو
عمری است که زنجیری آن سلسله مویم ۲

دل گمشده بر خاک درش بس که فزون است
ترسم که نشان از دل گم گشته نجویم ۳

آن ماه پری چهره گر از پرده درآید
مردم همه دانند که دیوانهٔ اویم ۴

هر بزم که رندان خرابات نشینند
نه قابل جامم نه سزاوار سبویم ۵

تا باد بهار از همه سو بوی گل آرد
من بر سر آنم که به جز باد نبویم ۶

دور از لب پر شکر او خون جگر باد
هر باده که ریزند حریفان به گلویم ۷

گفتن نبود قاعده عشق وگرنه
هم نکته طرازم من و هم قافیه گویم ۸

این است اگر جلوه معشوق فروغی
در مرحله عشق نشاید که نپویم ۹