غزل ۳۹۰ - توان شناخت ز خونی که ریخت بر رویم

توان شناخت ز خونی که ریخت بر رویم
که صید زخمی آن ترک سخت بازویم ۱

امید طلعت او می‌برد به هر جایم
هوای طرهٔ او می‌کشد به هر سویم ۲

به هر چه می‌نگرم جلوهٔ تو می‌بینم
به هر که میگذارم قصهٔ تو می‌گویم ۳

مجو خلاف رضای مرا که در همه عمر
به جز مراد تو هیچ از خدا نمی‌جویم ۴

اگر چه نام برآورده‌ام به لاقیدی
ولی مقید آن حلقه‌های گیسویم ۵

به حلقه‌ای که سر زلف او دست افتد
مسلم است که مشک ختا نمی‌بویم ۶

اگر وصال میسر شود، مگر نشود
به جای پا ز پی او به فرق می‌پویم ۷

ملک به دیده کشد خاک من پس از مردن
اگر قبول کند خاک آن سر کویم ۸

مرا که شیر نکردی شکار در میدان
کنون اسیر غزالان عنبرین مویم ۹

ز مهر دوست فروغی چگونه شویم دست
مگر که دست به خون آب دیدگان شویم ۱۰