این شعر حافظ به موضوعاتی مانند رهایی از مشکلات، انتقاد از زهد ریاکارانه، و اهمیت صفای دل و دعا میپردازد. شاعر از بسته شدن درهای میخانه و باز شدن درهای تزویر و ریا ابراز نگرانی میکند و به خواننده توصیه میکند که با دل قوی و ایمان به خدا، گرههای زندگی را باز کند.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و انتقادی است که برای درک کامل آن، خواننده نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم فلسفی و اجتماعی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند انتقاد از زهد ریاکارانه و تزویر ممکن است برای سنین پایینتر قابل درک نباشد.
غزل ۲۰۲ - بود آیا که در میکدهها بگشایند
گره از کار فروبسته ی ما بگشایند ۱
اگر از بهر دل زاهد خودبین بستند
دل قوی دار که از بهر خدا بگشایند ۲
به صفای دل رندان صبوحی زدگان
بس در بسته به مفتاح دعا بگشایند ۳
نامه ی تعزیت دختر رز بنویسید
تا همه مغ بچگان زلف دوتا بگشایند ۴
گیسوی چنگ ببرید به مرگ می ناب
تا حریفان همه خون از مژهها بگشایند ۵
در میخانه ببستند خدایا مپسند
که در خانه ی تزویر و ریا بگشایند ۶
حافظ این خرقه که داری تو ببینی فردا
که چه زنار ز زیرش به دغا بگشایند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.