غزل ۱۹۴ - نرگس مست تو راه دل هشیاران زد

نرگس مست تو راه دل هشیاران زد
خفته را بین که چسان بر صف بیداران زد ۱

عشق هر عقده که در زلف گره گیر تو بود
گه به کار من و گاهی به دل یاران زد ۲

ساقی آن باده که از لعل تو در ساغر ریخت
آتشی بود که در خانهٔ میخواران زد ۳

تو که از قید گرفتاری دل آزادی
کی توان با تو دم از حال گرفتاران زد ۴

تا عذار تو عرق‌ریز شد از آتش می
باغبان گفت که بر برگ سمن باران زد ۵

تا خط سبز تو از یاسمت چهره دمید
برق یاس آمد و بر کشت طلب کاران زد ۶

آن که در بزم توام توبه ز می خوردن داد
گرم شوق آمد و سر بر در خماران زد ۷

نازم آن چشم سیه مست که از راه غرور
سرگران آمد و بر قلب سبکباران زد ۸

جور خوبان جفا پیشه فروغی را کشت
تا دم از محکمی عهد وفادارن زد ۹