غزل ۱۹۳ - تا صبا شانه بر آن سنبل خم در خم زد

تا صبا شانه بر آن سنبل خم در خم زد
آشیان دل یک سلسله را بر هم زد ۱

بود از زلف پریشان توام خاطر جمع
فتنه عشق چو گیسوی تواش بر هم زد ۲

تابش حسن تو در کعبه و بت خانه فتاد
آتش عشق تو بر محرم و نامحرم زد ۳

تو صنم قبلهٔ صاحب نظرانی امروز
که زنخدان تو آتش به چه زمزم زد ۴

گر نه از مردن عشاق پریشان‌حال است
پس چرا زلف تو صد حلقه درین ماتم زد ۵

حال دل سوختهٔ عشق کسی می‌داند
که به دل داغ تو را در عوض مرهم زد ۶

اگر آن خال سیه رهزن من شد شاید
زان که شیطان به همین دانه ره آدم زد ۷

چشم بد دور که آن صف‌زده مژگان دراز
خنجری بر دل صد پارهٔ ما محکم زد ۸

خجلت عشق به حدی است که در مجلس دوست
آستین هم نتوان بر مژهٔ پرنم زد ۹

اولین نقطهٔ پرگار محبت ماییم
پس از آن کلک قضا دایرهٔ عالم زد ۱۰

هر چه در جام تو ریزند فروغی می‌نوش
که به ساقی نتوان شکوه ز بیش و کم زد ۱۱