این شعر عاشقانه از حافظ، با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای غنی، به توصیف عشق و دلسوختگی میپردازد. شاعر از عناصری مانند زلف پریشان، خال سیاه، و آتش عشق برای بیان احساسات خود استفاده میکند. همچنین، اشاراتی به مفاهیم عرفانی و مذهبی مانند کعبه و بتخانه نیز در شعر دیده میشود.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات موجود در شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه برای درک کامل دارند.
غزل ۱۹۳ - تا صبا شانه بر آن سنبل خم در خم زد
آشیان دل یک سلسله را بر هم زد ۱
بود از زلف پریشان توام خاطر جمع
فتنه عشق چو گیسوی تواش بر هم زد ۲
تابش حسن تو در کعبه و بت خانه فتاد
آتش عشق تو بر محرم و نامحرم زد ۳
تو صنم قبلهٔ صاحب نظرانی امروز
که زنخدان تو آتش به چه زمزم زد ۴
گر نه از مردن عشاق پریشانحال است
پس چرا زلف تو صد حلقه درین ماتم زد ۵
حال دل سوختهٔ عشق کسی میداند
که به دل داغ تو را در عوض مرهم زد ۶
اگر آن خال سیه رهزن من شد شاید
زان که شیطان به همین دانه ره آدم زد ۷
چشم بد دور که آن صفزده مژگان دراز
خنجری بر دل صد پارهٔ ما محکم زد ۸
خجلت عشق به حدی است که در مجلس دوست
آستین هم نتوان بر مژهٔ پرنم زد ۹
اولین نقطهٔ پرگار محبت ماییم
پس از آن کلک قضا دایرهٔ عالم زد ۱۰
هر چه در جام تو ریزند فروغی مینوش
که به ساقی نتوان شکوه ز بیش و کم زد ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.