این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که در آن شاعر از عشق، زیبایی معشوق، و تأثیرات عمیق آن بر روح و جان سخن میگوید. همچنین، مضامینی مانند فتنههای زمانه، ضعف و ناتوانی عاشق، و امید به وصال معشوق نیز در آن دیده میشود.
متن دارای مضامین عاشقانه و عارفانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند فتنه و ضعف عاشق نیاز به درک عمیقتری از زندگی و عواطف انسانی دارد.
غزل ۱۹۵ - چشم مستش اگر از خواب گران برخیزد
ای بسا فتنه که در دور زمان برخیزد ۱
از پی جلوه گر آن سرو روان برخیزد
دل به عذر قدمش از سر جان برخیزد ۲
عجبی نیست که در صحبت آن تازه جوان
پیر بنشیند و آن گاه جوان برخیزد ۳
ضعفم از پای درانداخت خدایا مپسند
که ز کویش تن بی تاب و توان برخیزد ۴
ترسم افزونی صیدی که در این صیدگه است
نگذارد که خدنگش ز کمان برخیزد ۵
خون به پیمانه کشی مغبچگان بنشینند
کس نیارد ز در دیر مغان برخیزد ۶
با کمان خانهٔ ابرو گذر انداز به شهر
کز دم تیر تو شهری به امان برخیزد ۷
گر بدین پستهٔ خندان به چمن بنشینی
غنچه از شاخ به صد آه و فغان برخیزد ۸
گر پس از مرگ قدم بر سر خاکم بنهی
استخوانم ز لحد رقصکنان برخیزد ۹
آخر ای سرو خرامنده، فروغی تا چند
از سر راه تو حسرت نگران برخیزد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.