غزل ۱۹۵ - چشم مستش اگر از خواب گران برخیزد

چشم مستش اگر از خواب گران برخیزد
ای بسا فتنه که در دور زمان برخیزد ۱

از پی جلوه گر آن سرو روان برخیزد
دل به عذر قدمش از سر جان برخیزد ۲

عجبی نیست که در صحبت آن تازه جوان
پیر بنشیند و آن گاه جوان برخیزد ۳

ضعفم از پای درانداخت خدایا مپسند
که ز کویش تن بی تاب و توان برخیزد ۴

ترسم افزونی صیدی که در این صیدگه است
نگذارد که خدنگش ز کمان برخیزد ۵

خون به پیمانه کشی مغبچگان بنشینند
کس نیارد ز در دیر مغان برخیزد ۶

با کمان خانهٔ ابرو گذر انداز به شهر
کز دم تیر تو شهری به امان برخیزد ۷

گر بدین پستهٔ خندان به چمن بنشینی
غنچه از شاخ به صد آه و فغان برخیزد ۸

گر پس از مرگ قدم بر سر خاکم بنهی
استخوانم ز لحد رقص‌کنان برخیزد ۹

آخر ای سرو خرامنده، فروغی تا چند
از سر راه تو حسرت نگران برخیزد ۱۰