غزل ۱۸۹ - ای خوشا رندی که رو در ساحت می‌خانه کرد

ای خوشا رندی که رو در ساحت می‌خانه کرد
چارهٔ دور فلک از گردش پیمانه کرد ۱

سال ها کردم به صافی خدمت میخانه را
تا می صاف محبت در وجودم خانه کرد ۲

دانهٔ تسبیح ما را حالتی هرگز نداد
بعد از این در پای خم، انگور باید دانه کرد ۳

نازم آن چشم سیه کز یک نگاه آشنا
مردم آگاه را از خویشتن بیگانه کرد ۴

چشمهٔ خورشید رویش چشم را بی تاب ساخت
حلقهٔ زنجیر مویش عقل را دیوانه کرد ۵

من که در افسون گری افسانه‌ام در روزگار
نرگس افسون گر ساقی مرا افسانه کرد ۶

دامن آن گنج شادی را نیاوردم به دست
سیل غم بیهوده یکسر خانه‌ای ویرانه کرد ۷

سر حق را بر سر دار فنا کرد آشکار
در طلب منصور الحق همت مردانه کرد ۸

آن چه با جان فروغی کرد حسن روی دوست
کی فروغی شمع با آتش به جان پروانه کرد ۹