این شعر عاشقانه و غزلی، زیبایی و جذابیت معشوق را با تصاویر شاعرانه و استعارههای زیبا توصیف میکند. شاعر از تأثیرات عمیق معشوق بر عاشقان و حتی شخصیتهای اساطیری مانند زلیخا و خضر سخن میگوید. هر بیت به شکلی هنرمندانه به توصیف ویژگیهای معشوق و تأثیرات عاشقانهاش میپردازد.
این شعر حاوی مضامین عاشقانه و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات اساطیری و ادبی ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم باشد.
غزل ۱۹۰ - نرخ یک بوسه گر آن لعل به صدجان میکرد
مشتری فکر خریداریاش آسان میکرد ۱
تلخ کام از لب شیرین بتی جان دادم
که به یک خنده جهان را شکرستان میکرد ۲
همه جعمیت عشاق پریشان میشد
چون صبا شرحی از آن زلف پریشان میکرد ۳
کوی دل ها همه از شوق به سر میغلطید
چون خم طره او دست به چوگان میکرد ۴
گر زلیخا رخ زیبای تو میدید به خواب
یوسفش را همهٔ عمر به زندان میکرد ۵
خضر اگر لعل روان بخش تو را میبوسید
خاک حسرت به سر چشمهٔ حیوان میکرد ۶
شب که از خط تو یک نکته بیان میکردم
تا سحر مشک ختا باد به دامان میکرد ۷
با خیال خط و خال تو دل مشتاقان
مشک در دامن و عنبر به گریبان میکرد ۸
کرد با جان فروغی رخ تابندهٔ دوست
با کتان آن چه فروغ مه تابان میکرد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.