غزل ۱۸۸ - هر گه که ناوکی ز کمانت کمانه کرد

هر گه که ناوکی ز کمانت کمانه کرد
اول شکاف سینهٔ مرا نشانه کرد ۱

دستی که بر میان وصال تو می‌زدم
تیغ فراق منقطعش از میانه کرد ۲

تا چشمم اوفتاد به شاهین زلف تو
عنقای عشق بر سر من آشیانه کرد ۳

سیل غمت فتاد به فکر خرابی‌ام
چندان که در خرابه من جغد خانه کرد ۴

در ناف آهوان ختا نافه گشت خون
تا جعد مشک‌بوی تو را باد شانه کرد ۵

هر سر خبر ز سر محبت کجا شود
الا سری که سجدهٔ آن آستانه کرد ۶

تنها من اسیر خط و خال او شدم
بس مرغ دل که صید بدین دام و دانه کرد ۷

تیغ ستم کشیده به سر وقت من رسید
الحق که در حقم کرم بی‌کرانه کرد ۸

گفتم مگر ز باده به دامن نشانمش
برخاست از میانه و مستی بهانه کرد ۹

منت خدای را که شراب صبوحی‌ام
فارغ ز ورد صبح و دعای شبانه کرد ۱۰

بی مهری از تو دید فروغی ولی مدام
فریاد از آسمان و فغان از زمانه کرد ۱۱