این شعر عاشقانه از عشق و دلدادگی سخن میگوید و به تأثیرات عمیق عشق بر دل و جان انسان میپردازد. شاعر از درد هجران، ویرانی دل، و دیوانگی ناشی از عشق صحبت میکند و از تشبیهات زیبایی مانند موی زلف، شمع و پروانه، و میخانه استفاده میکند.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تشبیهات و مفاهیم مانند دیوانگی و ویرانی ممکن است نیاز به بلوغ ذهنی برای درک داشته باشند.
غزل ۱۸۷ - زلف پر چین تو مشاطه شبی شانه نکرد
که دو صد خون به دل محرم و بیگانه نکرد ۱
خرمنی نیست که غمهای تو بر باد نداد
خانهای نیست که سودای تو ویرانه نکرد ۲
آخرش چرخ به زندان مکافات کشید
هر که را سلسلهٔ موی تو دیوانه نکرد ۳
شیخ تا حلقهٔ زنار سر زلف تو دید
هیچ در دل هوس سبحهٔ صد دانه نکرد ۴
رخ افروختهات ز آتش هجرانم سوخت
آن چه او کرد به من، شمع به پروانه نکرد ۵
خانه هستیش از سیل فنا ویران باد
هر که از روی صفا خدمت میخانه نکرد ۶
نه عجب گر بکند دست قضا ریشهٔ او
هر حریفی که می از شیشه به پیمانه نکرد ۷
آگهی هیچ ز کیفیت مستانش نیست
آن که در پای قدح نعرهٔ مستانه نکرد ۸
پی به سر منزل مقصود فروغی نبرد
آن که جان را به فدای سر جانانه نکرد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.