غزل ۱۸۷ - زلف پر چین تو مشاطه شبی شانه نکرد

زلف پر چین تو مشاطه شبی شانه نکرد
که دو صد خون به دل محرم و بیگانه نکرد ۱

خرمنی نیست که غمهای تو بر باد نداد
خانه‌ای نیست که سودای تو ویرانه نکرد ۲

آخرش چرخ به زندان مکافات کشید
هر که را سلسلهٔ موی تو دیوانه نکرد ۳

شیخ تا حلقهٔ زنار سر زلف تو دید
هیچ در دل هوس سبحهٔ صد دانه نکرد ۴

رخ افروخته‌ات ز آتش هجرانم سوخت
آن چه او کرد به من، شمع به پروانه نکرد ۵

خانه هستیش از سیل فنا ویران باد
هر که از روی صفا خدمت می‌خانه نکرد ۶

نه عجب گر بکند دست قضا ریشهٔ او
هر حریفی که می از شیشه به پیمانه نکرد ۷

آگهی هیچ ز کیفیت مستانش نیست
آن که در پای قدح نعرهٔ مستانه نکرد ۸

پی به سر منزل مقصود فروغی نبرد
آن که جان را به فدای سر جانانه نکرد ۹