این شعر عاشقانه و عرفانی از فروغی بیانگر عشق عمیق و فداکاری شاعر به معشوق است. شاعر از زیباییها و جذابیتهای معشوق سخن میگوید و خود را اسیر کمند او میداند. همچنین، اشارههایی به مفاهیم عرفانی مانند دلسوزی، طلب، و رسیدن به کمال دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و کنایههای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۹۸ - طوطی وظیفهخوار لب نوشخند توست
شکر فروش مصر خریدار قند توست ۱
دوزخ کنایتی ز دل سوزناک من
جنت حکایتی ز رخ دل پسند توست ۲
بگسیختم دل از خم گیسوی حور عین
تا حلق من به حلقهٔ مشکین کمند توست ۳
طوبی سر از خجالت خویش افکند به زیر
هر جا حدیث جلوهٔ سرو بلند توست ۴
رخ بر فروز و از نظر بد حذر مکن
زیرا که خان بر سر آتش سپند توست ۵
از بس که در قلمرو خوبی مسلمی
چشم زمانه در پی دفع گزند توست ۶
هر سر سزای عرصهٔ میدان عشق نیست
الا سری که بر سم رعنا سمند توست ۷
گفتی ز شهر بند خیالم به در مرو
بیرون کسی نرفت که در شهر بند توست ۸
داند چگونه جان فروغی به لب رسید
هر کس که در طریق طلب دردمند توست ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.