این شعر عاشقانه و عرفانی از فروغی بیانگر درد و شور عشق، با تصاویری از آه و شعله، سپاه مژگان، و تیغ عشق است. شاعر از عشق و سودا میگوید و از رنجهای آن سخن میراند، اما در عین حال به پناهگاه عشق و مهر اشاره میکند. همچنین، اشارهای به بیزمانی در مملکت عشق دارد.
متن دارای مضامین عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از تصاویر شعری مانند 'تیغ عشق' و 'رنج عاشق' ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
غزل ۹۷ - در سینه دلت مایل هر شعلهٔ آهی است
در سیم سفید تو عجب سنگ سیاهی است ۱
جان از سر میدان تو بیرون نتوان برد
کز صف زده مژگان تو هر گونه سپاهی است ۲
یک باره نشاید ز کسی چشم بپوشی
کاسوده دل از چشم تو گاهی به نگاهی است ۳
فریاد که دل در سر سودای تو ما را
انداخت به راهی که برون از همه راهی است ۴
گر شاهد درد دل عاشق رخ زرد است
در دعوی عشق تو مرا طرفه گواهی است ۵
از خط تو مهر کهنم تازه شد امروز
نازم سر خطت که عجب مهر گیاهی است ۶
چون خون مرا تیغ تو هر لحظه نریزد
کز عشق توام هر نفسی تازه گناهی است ۷
هرگز نکشم منت خورشید فلک را
تا بر سر من سایهٔ کج کرده کلاهی است ۸
در کوی کسی عشق فکندهست به چاهم
کز هر طرفش یوسفی افتاده به چاهی است ۹
اندیشهای از فتنهٔ افلاک ندارد
آن را که ز خاک در میخانه پناهی است ۱۰
گویند فروغی که مه و سال تو چون است
در مملکت عشق نه سالی و نه ماهی است ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.