غزل ۱۸۰ - ای پسته ی تو خنده زده بر حدیث قند

ای پسته ی تو خنده زده بر حدیث قند
مشتاقم از برای خدا یک شکر بخند ۱

طوبی ز قامت تو نیارد که دم زند
زین قصه بگذرم که سخن می‌شود بلند ۲

خواهی که برنخیزدت از دیده رود خون
دل در وفای صحبت رود کسان مبند ۳

گر جلوه می‌نمایی و گر طعنه می‌زنی
ما نیستیم معتقد شیخ خودپسند ۴

ز آشفتگی حال من آگاه کی شود
آن را که دل نگشت گرفتار این کمند ۵

بازار شوق گرم شد آن سروقد کجاست
تا جان خود بر آتش رویش کنم سپند ۶

جایی که یار ما به شکرخنده دم زند
ای پسته کیستی تو خدا را به خود مخند ۷

حافظ چو ترک غمزه ترکان نمی‌کنی
دانی کجاست جای تو خوارزم یا خجند ۸