غزل ۱۷۹ - رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند ۱

من ار چه در نظر یار خاکسار شدم
رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند ۲

چو پرده دار به شمشیر می‌زند همه را
کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند ۳

چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بد است
چو بر صحیفه هستی رقم نخواهد ماند ۴

سرود مجلس جمشید گفته‌اند این بود
که جام باده بیاور که جم نخواهد ماند ۵

غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه
که این معامله تا صبحدم نخواهد ماند ۶

توانگرا دل درویش خود به دست آور
که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند ۷

بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر
که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند ۸

ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ
که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند ۹