این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و دلدادگی سخن میگوید و به زیباییهای معشوق و تأثیرات عمیق عشق بر روح و روان اشاره میکند. همچنین، از مفاهیمی مانند تسلیم در برابر عشق، ناتوانی عقل در برابر قهر عشق، و زیباییهای معشوق که مانند نور است، صحبت میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند تا به درستی درک شوند.
غزل ۷۲ - ترک چشمش که مست و مخمور است
خون ما گر بریخت معذور است ۱
کوی معشوق عرصهٔ محشر
بانگ عشاق نغمهٔ صور است ۲
خسرو عشق چون به قهر آید
صبر مغلوب و عقل مقهور است ۳
همه از زورمند در حذرند
من ز سرپنجهای که بیزور است ۴
با وجود بلای عشق خوشم
که ز بالای او بلا دور است ۵
برنیاید به صد هزاران جان
از دهان تو آن چه منظور است ۶
گر به شیرین لب تو جان ندهم
چه کنم با سری که پر شور است ۷
من و بختی که مایهٔ ظلمت
تو و رویی که چشمهٔ نور است ۸
می فروش از لب تو وام گرفت
نشنهای که آن در آب انگور است ۹
داستان فروغی و رخ دوست
نقل موسی و آتش طور است ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.