این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، به زیباییهای معشوق، دردهای عشق، و وابستگی عاشق به معشوق میپردازد. شاعر از زلف یار، شور دل فرهاد، و سوز عشق سخن میگوید و به مفاهیمی مانند نیاز، ناز، و بخشش اشاره میکند. همچنین، تمثیلهایی مانند پروانه و شمع برای بیان عشق و فداکاری به کار رفته است.
متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۷۳ - تا حلقهٔ زنجیر دل آن زلف دراز است
درهای جنون بر من سودازده باز است ۱
شور دل فرهاد شکر خندهٔ شیرین
تاج سر محمود و کف پای ایاز است ۲
چشمی که تویی شاهد او محو تماشا
جایی که تویی قبلهٔ او گرم نماز است ۳
زان عمر من و زلف تو کوتاه و بلند است
زیرا که به هر ورطه نشیب است و فراز است ۴
صیدی که به چنگ تو نیفتاد چه داند
حال دل آن صعوه که در چنگل باز است ۵
گر خشم کند لعبت منظور وگر ناز
صاحب نظر آن است که در عین نیاز است ۶
سوز دل عشاق ز پروانه بپرسید
کز شمع فروزنده مهیای گداز است ۷
تشویش جزا با همه تقصیر نداریم
چون خواجهٔ بخشندهٔ ما بندهنواز است ۸
نازنده درآمد ز در آن شوخ فروغی
هنگام نیاز من و هنگامهٔ ناز است ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.