غزل ۱۷۷ - نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
نه هر که آینه سازد سکندری داند ۱

نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست
کلاه داری و آیین سروری داند ۲

تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن
که دوست خود روش بنده پروری داند ۳

غلام همت آن رند عافیت سوزم
که در گداصفتی کیمیاگری داند ۴

وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی
وگرنه هر که تو بینی ستمگری داند ۵

بباختم دل دیوانه و ندانستم
که آدمی بچه‌ای شیوه پری داند ۶

هزار نکته باریکتر ز مو این جاست
نه هر که سر بتراشد قلندری داند ۷

مدار نقطه بینش ز خال توست مرا
که قدر گوهر یک دانه جوهری داند ۸

به قد و چهره هر آن کس که شاه خوبان شد
جهان بگیرد اگر دادگستری داند ۹

ز شعر دلکش حافظ کسی بود آگاه
که لطف طبع و سخن گفتن دری داند ۱۰