غزل ۱۷۶ - سحرم دولت بیدار به بالین آمد

سحرم دولت بیدار به بالین آمد
گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد ۱

قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرام
تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد ۲

مژدگانی بده ای خلوتی نافه گشای
که ز صحرای ختن آهوی مشکین آمد ۳

گریه آبی به رخ سوختگان بازآورد
ناله فریادرس عاشق مسکین آمد ۴

مرغ دل باز هوادار کمان ابروییست
ای کبوتر نگران باش که شاهین آمد ۵

ساقیا می بده و غم مخور از دشمن و دوست
که به کام دل ما آن بشد و این آمد ۶

رسم بدعهدی ایام چو دید ابر بهار
گریه‌اش بر سمن و سنبل و نسرین آمد ۷

چون صبا گفته حافظ بشنید از بلبل
عنبرافشان به تماشای ریاحین آمد ۸