غزل ۱۷۵ - صبا به تهنیت پیر می فروش آمد

صبا به تهنیت پیر می فروش آمد
که موسم طرب و عیش و ناز و نوش آمد ۱

هوا مسیح نفس گشت و باد نافه گشای
درخت سبز شد و مرغ در خروش آمد ۲

تنور لاله چنان برفروخت باد بهار
که غنچه غرق عرق گشت و گل به جوش آمد ۳

به گوش هوش نیوش از من و به عشرت کوش
که این سخن سحر از هاتفم به گوش آمد ۴

ز فکر تفرقه بازآی تا شوی مجموع
به حکم آن که چو شد اهرمن سروش آمد ۵

ز مرغ صبح ندانم که سوسن آزاد
چه گوش کرد که با ده زبان خموش آمد ۶

چه جای صحبت نامحرم است مجلس انس
سر پیاله بپوشان که خرقه پوش آمد ۷

ز خانقاه به میخانه می‌رود حافظ
مگر ز مستی زهد ریا به هوش آمد ۸