غزل ۱۷۴ - مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد
هدهد خوش خبر از طرف سبا بازآمد ۱

برکش ای مرغ سحر نغمه ی داوودی باز
که سلیمان گل از باد هوا بازآمد ۲

عارفی کو که کند فهم زبان سوسن
تا بپرسد که چرا رفت و چرا بازآمد ۳

مردمی کرد و کرم لطف خداداد به من
کان بت ماه رخ از راه وفا بازآمد ۴

لاله بوی می نوشین بشنید از دم صبح
داغ دل بود به امید دوا بازآمد ۵

چشم من در ره این قافله ی راه بماند
تا به گوش دلم آواز درا بازآمد ۶

گر چه حافظ در رنجش زد و پیمان بشکست
لطف او بین که به لطف از در ما بازآمد ۷