این متن شعری از حافظ است که در آن شاعر از مستی و عشق، طبیعت و زیباییهای آن، و امید به بهبود حال دل سخن میگوید. او از ساقی و باده، گلها و نسیم صبحگاهی، و امید به بهبود حال دل با کرشمههای ساقی یاد میکند. همچنین، شاعر به پیر مغان و وعدههای او اشاره میکند و از فلک میخواهد که به درگاه دولت التجا کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۱۴۵ - چه مستیی است ندانم که رو به ما آورد
که بود ساقی و این باده از کجا آورد ۱
چه راه میزند این مطربِ مقام شناس
که در میان غزل قول آشنا آورد ۲
تو نیز باده به چنگ آر و راهِ صحرا گیر
که مرغ نغمهسُرا سازِ خوشنوا آورد ۳
دلا چو غُنچه شکایت ز کارِ بسته مکن
که بادِ صبح، نسیمِ گرهگُشا آورد ۴
رسیدن گل نسرین به خیر و خوبی باد
بنفشه شاد و کَش آمد، سمن صفا آورد ۵
صبا به خوشخبری هُدهُدِ سلیمان است
که مژدهٔ طرب از گلشنِ سبا آورد ۶
علاج ضعف دل ما کرشمهٔ ساقیست
برآر سر که طبیب آمد و دوا آورد ۷
مریدِ پیرِ مُغانم ز من مرنج ای شیخ
چرا که وعده تو کردیّ و او به جا آورد ۸
به تنگچشمیِ آن تُرکِ لشکری نازم
که حمله بر منِ درویشِ یک قبا آورد ۹
فلک غلامی حافظ کنون به طوع کُنَد
که اِلتِجا به درِ دولت شما آورد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.