غزل ۱۴۵ - چه مستیست ندانم که رو به ما آورد

چه مستیست ندانم که رو به ما آورد
که بود ساقی و این باده از کجا آورد ۱

تو نیز باده به چنگ آر و راه صحرا گیر
که مرغ نغمه سرا ساز خوش نوا آورد ۲

دلا چو غنچه شکایت ز کار بسته مکن
که باد صبح نسیم گره گشا آورد ۳

رسیدن گل و نسرین به خیر و خوبی باد
بنفشه شاد و کش آمد سمن صفا آورد ۴

صبا به خوش خبری هدهد سلیمان است
که مژده طرب از گلشن سبا آورد ۵

علاج ضعف دل ما کرشمه ساقیست
برآر سر که طبیب آمد و دوا آورد ۶

مرید پیر مغانم ز من مرنج ای شیخ
چرا که وعده تو کردی و او به جا آورد ۷

به تنگ چشمی آن ترک لشکری نازم
که حمله بر من درویش یک قبا آورد ۸

فلک غلامی حافظ کنون به طوع کند
که التجا به در دولت شما آورد ۹