غزل ۱۳۶ - دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد
تکیه بر عهد تو و باد صبا نتوان کرد ۱

آن چه سعی است من اندر طلبت بنمایم
این قدر هست که تغییر قضا نتوان کرد ۲

دامن دوست به صد خون دل افتاد به دست
به فسوسی که کند خصم رها نتوان کرد ۳

عارضش را به مثل ماه فلک نتوان گفت
نسبت دوست به هر بی سر و پا نتوان کرد ۴

سروبالای من آن گه که درآید به سماع
چه محل جامه جان را که قبا نتوان کرد ۵

نظر پاک تواند رخ جانان دیدن
که در آیینه نظر جز به صفا نتوان کرد ۶

مشکل عشق نه در حوصله دانش ماست
حل این نکته بدین فکر خطا نتوان کرد ۷

غیرتم کشت که محبوب جهانی لیکن
روز و شب عربده با خلق خدا نتوان کرد ۸

من چه گویم که تو را نازکی طبع لطیف
تا به حدیست که آهسته دعا نتوان کرد ۹

بجز ابروی تو محراب دل حافظ نیست
طاعت غیر تو در مذهب ما نتوان کرد ۱۰