غزل ۱۳۷ - دل از من برد و روی از من نهان کرد

دل از من برد و روی از من نهان کرد
خدا را با که این بازی توان کرد ۱

شب تنهاییم در قصد جان بود
خیالش لطف‌های بی‌کران کرد ۲

چرا چون لاله خونین دل نباشم
که با ما نرگس او سر گران کرد ۳

که را گویم که با این درد جان سوز
طبیبم قصد جان ناتوان کرد ۴

بدان سان سوخت چون شمعم که بر من
صراحی گریه و بربط فغان کرد ۵

صبا گر چاره داری وقت وقت است
که درد اشتیاقم قصد جان کرد ۶

میان مهربانان کی توان گفت
که یار ما چنین گفت و چنان کرد ۷

عدو با جان حافظ آن نکردی
که تیر چشم آن ابروکمان کرد ۸