غزل ۱۲۹ - اگر نه باده ی غم دل ز یاد ما ببرد

اگر نه باده ی غم دل ز یاد ما ببرد
نهیب حادثه بنیاد ما ز جا ببرد ۱

اگر نه عقل به مستی فروکشد لنگر
چگونه کشتی از این ورطه ی بلا ببرد ۲

فغان که با همه کس غایبانه باخت فلک
که کس نبود که دستی از این دغا ببرد ۳

گذار بر ظلمات است خضر راهی کو
مباد کآتش محرومی آب ما ببرد ۴

دل ضعیفم از آن می‌کشد به طرف چمن
که جان ز مرگ به بیماری صبا ببرد ۵

طبیب عشق منم باده ده که این معجون
فراغت آرد و اندیشه ی خطا ببرد ۶

بسوخت حافظ و کس حال او به یار نگفت
مگر نسیم پیامی خدای را ببرد ۷