غزل ۱۲۸ - نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد
بختم ار یار شود رختم از این جا ببرد ۱

کو حریفی کش سرمست که پیش کرمش
عاشق سوخته دل نام تمنا ببرد ۲

باغبانا ز خزان بی‌خبرت می‌بینم
آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد ۳

رهزن دهر نخفته‌ست مشو ایمن از او
اگر امروز نبرده‌ست که فردا ببرد ۴

در خیال این همه لعبت به هوس می‌بازم
بو که صاحب نظری نام تماشا ببرد ۵

علم و فضلی که به چل سال دلم جمع آورد
ترسم آن نرگس مستانه به یغما ببرد ۶

بانگ گاوی چه صدا بازدهد عشوه مخر
سامری کیست که دست از ید بیضا ببرد ۷

جام مینایی می سد ره تنگ دلیست
منه از دست که سیل غمت از جا ببرد ۸

راه عشق ار چه کمینگاه کمانداران است
هر که دانسته رود صرفه ز اعدا ببرد ۹

حافظ ار جان طلبد غمزه مستانه یار
خانه از غیر بپرداز و بهل تا ببرد ۱۰